Επτά νέες ψυχές έφυγαν, ξαφνικά και άδικά, αλλά άλλη μία φορά, η διοργανώτρια αρχή UEFA, δεν συγκινήθηκε και αποφάσισε ο αγώνας της Λυών με τον ΠΑΟΚ να διεξαχθεί κανονικά. Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε θα είναι και η τελευταία, όσο το κέρδος μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή… αλλά και όσο τους το επιτρέπουμε. Έχουμε την ευθύνη και την δύναμη να τους τελειώσουμε!
Όλα για το κέρδος, ξανά και ξανά και ξανά και ξάνα
Την είδηση όλη θα την ακούσατε και φαντάζομαι συναισθήματα όπως θλίψη, οργή, απόγνωση, θα εναλλάσσονται άναρχα μέσα σας. Ξεκινάς παρέα, με φίλους, σκαστός από την καθημερινότητα, να κάνεις μια εκδρομή, να δεις την ομάδα σου, να ξεφύγεις, να χαμογελάσεις και… δεν φτάνεις ποτέ. Σπίτια κλείνουν. Λόγια ή εξήγηση στο τραγικό αυτό γεγονός δεν χρειάζονται, καταλαβαίνουμε όλοι.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι δυστυχώς δεν καταλαβαίνουμε όλοι! Η UEFA απέρριψε με συνοπτικές διαδικασίες την αναβολή του αγώνα. «Το πρόγραμμα είναι φορτωμένο, τα τηλεοπτικά, οι χορηγοί περιμένουν» κι άλλες τέτοιες… σαχλαμάρες, για να μην πω τίποτα χοντρό. Δεν είναι η πρώτη φορά! Ο διεθνής Τζορτζ Μπάλντοκ πνίγηκε στην πισίνα του σε ηλικία 31 ετών. Η Εθνική Ελλάδος έπαιξε κανονικά μόλις λίγες ώρες αργότερα με την εθνική Αγγλίας. Ενός λεπτού σιγή και μαύρα περιβραχιόνια, αυτό ήταν, μετά business as usual. Πρόχειρα μου έρχεται στο μυαλό και ένα άλλο περιστατικό. Το 2017 το πούλμαν της Ντόρτμουντ, στον δρόμο για το γήπεδο στον αγώνα με την Μονακό δέχεται χτύπημα με 3 εκρηκτικούς μηχανισμούς, που έχουν μάλιστα ως αποτέλεσμα ένας παίκτης της, από τα θραύσματα των γυαλών, να βρεθεί στο νοσοκομείο. Η UEFA χωρίς να επικοινωνήσει με κανέναν στην ομάδα, αναβάλει απλά το ματς για την επόμενη μέρα. Εδώ θα βρείτε αναλυτικά την τότε δριμεία ανακοίνωση της ομάδας γι’ αυτήν την απάνθρωπη στάση της διοργανώτριας αρχής
Η ευθύνη και η δύναμη μας
Το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και γενικά ο αθλητισμός, είναι η παιδική μας ηλικία που παίζαμε όλη μέρα έξω. Τα ματωμένα μας γόνατα. Η ανεμελιά. Και πάνω απ’ όλα η παρέα. Το αφήνω τα προβλήματα μου για δύο ώρες στην άκρη. Τα πειράγματα, οι πανηγυρισμοί, ίσως και οι φωνές ενίοτε. Το δικαίωμα να είμαστε ανέμελοι και κουτοί αν θέλετε για δύο ώρες την εβδομάδα. Το δικαίωμα να μην παίρνουμε πάντα την ζωή και τους εαυτούς μας στα σοβαρά.
Δυστυχώς, όσο περνάνε τα χρόνια το ποδόσφαιρο και γενικά ο αθλητισμός έχουν αλλάξει. Έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Τα τεράστια ποσά που με τόση άνεση σκορπώνται, η βαριά-βαριά βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από αυτό, έχουν θέσει σε δεύτερη μοίρα οτιδήποτε, μα οτιδήποτε, δεν έχει να κάνει με το χρήμα και το κέρδος. Θα μπορούσαμε εδώ να πούμε για το Μουντιάλ στο Κατάρ, την Ευρωλίγκα στο Άμπου Ντάμπι και πολλά ακόμη παραδείγματα, αλλά πιστεύω κανένας δεν χρειάζεται πλέον απόδειξη ότι ο «ρομαντισμός» στον αθλητισμό έχει πεθάνει.
Γιατί όμως; Γιατί πρέπει να τους αφήνουμε τόσο ελαφρά τη καρδία, να μας τα πάρουνε όλα αυτά; Γιατί να το θεωρούμε δεδομένο ότι η UEFA και κάθε UEFA, όπως και καθένας από αυτούς που βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις και παίρνουν τις αποφάσεις δεν θα συγκινηθούν ή θα αλλάξουν κάτι. Ναι πρέπει να κάνουμε κάτι παραπάνω από το να γράψουμε ένα άρθρο ή να ανεβάσουμε ένα στόρι στο Instagram. Αν δεν θέλουν αυτοί να αναβάλουν έναν αγώνα, αν αυτοί δεν θέλουν να τιμήσουν μια ζωή, εμείς δεν θα κατέβουμε να παίξουμε τον αγώνα. Οι παίκτες να αρνηθούν. Οι ομάδες να αρνηθούν. Οι διαιτητές να αρνηθούν. Οι τεχνικοί για την μετάδοση του αγώνα να αρνηθούν. Ο σπίκερ να αρνηθεί. Οι φίλαθλοι να αρνηθούν. Εμείς είμαστε το «προϊόν» και εμείς θα πρέπει να αποφασίζουμε. Θα πρέπει να καταλάβουμε την ευθύνη μας στην σημερινή κατάσταση είτε λέγεται ποδόσφαιρο, είτε εργασιακός χώρος, είτε οτιδήποτε. Να μην δίνουμε την συγκατάθεση μας σε ό,τι είναι λάθος. Να μην αφήνουμε τίποτα πια και ειδικά το κέρδος, να επισκιάζει την ανθρώπινη ζωή. Αυτό είναι το χρέος και η δύναμη μας!
Καλό παράδεισο και ελαφρύ να είναι το χώμα.